در میان این همه

در میان این همه اگر
تو چقدر بایدی !

قیصر امین پور

کوتاه ولی عمیق

تو را چه کار است به لختــی زنها...

فرشته ها بي حجابند! . . . 

براي پاک بودن . . .

هيچ نيازي به پوشاندن نيست !

حجب و حيا ذاتي ست . . . 

و خوشا بودن با آنان که

ذاتشان پـــاک است

علی شریعتی

بعدازظهرهاي جمعه

من
انبوهي از اين بعدازظهرهاي جمعه را
بياد دارم كه در غروب آنها
در خيابان
از تنهايي گريستيم
ما نه آواره بوديم، نه غريب
اما
اين بعدازظهر هاي جمعه پايان و تمامي نداشت
مي گفتند از كودكي به ما
كه زمان باز نمي گردد
اما نمي دانم چرا
اين بعد از ظهر هاي جمعه باز مي گشتند!

احمد رضا احمدی

بعضی حرف ها

بعضی حرف ها را
بهتر است
زیر باران گفت
زیر باران شنید
جمله های خیس از یاد نمی روند

روزبه سوهانی

نوروز پیروز باد

این کار خدا نیست

این کش و قوس اندام
این ساق گندمی
این چرخش دیوانه‌ی تنانه
این دست‌های مهربان زنانه
که می‌کشی به تنم
نه
این کار خدا نیست
تو را رودن تراشیده
عشق من!

عباس معروفی

من نمی توانم

من نمی توانم
اما بگذار شعرهایم
تو را لمس کنند

ایلهان برک

کوتاه ترین شعر

کوتاه ترین شعرم را
برای تو سرودم:- بوسه!

رضا کاظمی

دیگر روز از سرم گذشته

دیگر روز از سرم گذشته و
حوصله از پیراهنم سر رفته
به خیابان می روم
شماره را می گیرم
و در ِ باجه را می بندم
طبیعی ست که این جای شعر را نمی شنوید
عکس را توی پاکت می گذارم
و آن را می بندم
طبیعی ست که این را هم ندیده اید
دیدم کسی مدام
پشت درخت ها پنهان می شود
به سایه ها می گریزد
و در انتظار فرصتی خلوت
با تپانچه ای در جیب
تعقیبم می کند
رفتارش کاملا ً طبیعی ست
او نمی داند
خودم استخدامش کرده ام!

گروس عبدالملکیان

آخر

هیچ چیز

هیچ چیز را به گردن نمی گیرم
الا
بوسه هایت

آرش ناجی

جور دیگر باشم

یاد من باشد فردا دم صبح
جور دیگر باشم
بد نگویم به هوا، آب ، زمین
مهربان باشم، با مردم شهر
و فراموش کنم، هر چه گذشت
خانه ی دل، بتکانم ازغم
و به دستمالی از جنس گذشت ،
بزدایم دیگر،تار کدورت، از دل
مشت را باز کنم، تا که دستی گردد
و به لبخندی خوش
دست در دست زمان بگذارم

فریدون مشیری

ناتمام است درخت‌

مانده تا برف زمين آب شود
مانده تا بسته شود اين همه نيلوفر وارونه چتر 
ناتمام است درخت‌
زير برف است تمنای شنا كردن كاغذ در باد 
و فروغ تر چشم حشرات
و طلوع سر غوك از افق درك حيات‌
مانده تا سينی ما پر شود از صحبت سنبوسه و عيد 
در هوايی كه نه افزايش يك ساقه طنينی دارد
و نه آواز پری می رسد از روزن منظومه برف
تشنه زمزمه ام‌
مانده تا مرغ سرچينه هذيانی اسفند صدا بردارد 
پس چه بايد بكنم
من كه در لخت ترين موسم بی چهچه سال 
تشنه زمزمه ام؟
بهتر آن است كه برخيزيم
رنگ را بردارم
روی تنهايی خود نقشه مرغی بكشم...

سهراب سپهری
هشت کتاب - دفتر: حجم سبز - شعر: پرهای زمزمه

نفرین به من

لعنت به تو
که بی رحم ترین سلاح ِ کشتار ِ جمعی ِ دنیا
چشم ِ توست
لعنت به تو
که نفرینی ترین بوسه ی جهان را داری
لعنت به تو
که وقتی عاشق می شوی
به خودت هم رحم نمی کنی
و نفرین به من
که در برابر ِ همه ی اینها
تاب می آورم
ما
شیطانی ترین سرنوشتِ عاشقانه را
به خدا
تحمیل کرده ایم

افشین یدالهی

تمام عمر خندیدم