می‌چینمت

می‌چینمت

حتا اگر قَدَّم نرسد!

تو

میوه‌ی ممنوعه‌ی منی!

رضا کاظمی

نجاتم ده

وقتی موهات را نفس می‌کشم

اقیانوس آرام قلبم

توفان می‌گیرد

امواج به صخره‌ها می‌کوبند

از صدای قلبم

 من و خدا

بی‌خواب می‌شویم

در درازنای شب

به جستجوی تو

راه می‌افتیم در شهرها و خانه‌ها

او راه کوه‌ها را می‌گیرد

من سر به دریا می‌گذارم

در کرانه‌ی اندامت

با موج بلندی از بوی تنت

ناگاه می‌روم

غرق می‌شوم

ناجی قشنگم!

شنا بلد نیستم

من نامت را تکرار می‌کنم

تو از عمق دلتنگی نجاتم ده.

عباس معروفی

کوتاه ولی عمیق

به محض اینکه بدانیم کسی شاهد کارهای ماست , خواه نا خواه

 خود را با آن چشمان نظاره‌گر تطبیق می‌دهیم

و دیگر هیچ یک از کارهایمان صادقانه نیست

میلان کوندرا

کم کم

کم کم یاد خواهی گرفت


تفاوت ظریف میان نگه داشتن یک دست و زنجیر کردن یک روح را

این که عشق تکیه کردن نیست و رفاقت، اطمینان خاطر

و یاد می‌ گیری که بوسه ‌ها قرارداد نیستند

و هدیه ‌ها، معنی عهد و پیمان نمی ‌دهند.

کم کم یاد می گیری

که حتی نور خورشید هم می ‌سوزاند اگر زیاد آفتاب بگیری

باید باغ ِ خودت را پرورش دهی به جای این که

منتظر کسی باشی تا برایت گل بیاورد.

یاد می گیری که می توانی تحمل کنی

که محکم باشی پای هر خداحافظی

یاد می ‌گیری که خیلی می ‌ارزی.



خورخه لوییس بورخس

تا جنون...

تا جنون فاصله ای نیست

از اینجا که منم...

مهدی اخوان ثالث



ﺩﻧـﯿـﺎ ﺭﺍ ﻭﺍﺭﻭﻧـﻪ ﻣـﯽ ﺧـﻮﺍﻫـﻢ

ﺩﻧـﯿـﺎ ﺭﺍ ﻭﺍﺭﻭﻧـﻪ ﻣـﯽ ﺧـﻮﺍﻫـﻢ...


ﺁﺩﻡ ﻫـﺎ ﺭﺍ..

ﺍﺗـﻔـﺎﻕ ﻫـﺎ ﺭﺍ...

ﻧﺮﺳـﯿـﺪﻥ ﻫـﺎ...ﻧﺘـﻮﺍﻧـﺴـ­ﺘـﻦ ﻫـﺎ...ﻧﺨـﻮﺍﺳـﺘـ­ﻦﻫـﺎ ﺭﺍ ﻧـﯿـﺰ...!

... ﺩﻟـﻢ ﻣـﯽ ﺧـﻮﺍﻫـﺪ...

... ﺭﻭﯾـﺎﻫـﺎ ﺍﺯ ﺳـﺮ ﻭ ﮐـﻮﻝ ﻫـﻢ ﺑـﺎﻻ ﺑـﺮﻭﻧـﺪ...

ﻣـﺮﺩﻣـﺎﻥ ﺑـﺨـﻨـﺪﻧـﺪ ﺍﺯ ﺗـﻪ ﺩﻝ...

ﻣـﯽ ﺧـﻮﺍﻫـﻢ ﻫـﺮﮐـﺴـﯽ ﺩﺳـﺖ ﺩﺭﺍﺯ ﮐـﻨـﺪ ﻭ...

ﺳـﺘـﺎﺭﻩ ﺧـﻮﺩﺵ ﺑـﭽـﯿـﻨـﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑـﺎﻻ...

ﻣـﯽ ﺧـﻮﺍﻫـﻢ ﺩﯾـﮕـﺮ ﺳـﺮ ﺑـﻪ ﺗـﻦ ﻫـﯿـﭻ ﻏـﺼّـﻪ ﺍﯼ ﻧـﺒـﺎﺷـﺪ...

آترود

حالا

حالا که آمدي

حرفِ ما بسيار،

وقتِ ما اندک،

...

آسمان هم که باراني‌ست ...!

سيد علي صالحي

بخت آینه

بخت آیینه ندارم که در او مینگری،

خاک بازار نیرزم که براو میگذری،

من چنان عاشق رویت که زخودبی خبرم،

توچنان فتنه خویشی که زما بی خبری.

دختر کوچولو از آقای کی پرسید:

دختر کوچولو از آقای کی پرسید:


اگر کوسه ها آدم بودند با ماهی های کوچولو مهربانتر می شدند؟

آقای کی گفت:البته! اگر کوسه ها آدم بودند

... توی دریا برای ماهیها جعبه های محکمی می ساختند

همه جور خوراکی توی آن می گذاشتند

مواظب بودند که همیشه پر آب باشد

هوای بهداشت ماهی های کوچولو را هم داشتند

برای آنکه هیچوقت دل ماهی کوچولو نگیرد

گاهگاه مهمانی های بزگ بر پا می کردند

چون که

گوشت ماهی شاد از ماهی دلگیر لذیذتر است

برای ماهی ها مدرسه می ساختند

وبه آنها یاد می دادند

که چه جوری به طرف دهان کوسه شنا کنند

درس اصلی ماهیها اخلاق بود

به آنها می قبولاندند که زیبا ترین و باشکوه ترین کار برای یک ماهی این است

که خودش را در نهایت خوشوقتی تقد یم یک کوسه کند

به ماهی های کوچولو یاد میدادند که چطور به کوسه ها معتقد باشند

وچه جوری خود را برای یک آینده زیبا مهیا کنند

آینده ای که فقط از راه اطاعت به دست می آید

اگر کوسه ها آدم بودند

در قلمروشان البته هنر هم وجود داشت

از دندان کوسه تصاویر زیبا ورنگارنگی می کشیدند

ته دریا نمایشنامه ای روی صحنه می آوردند که در آن ماهی کوچولو های قهرمان

شاد وشنگول به دهان کوسه ها شیرجه می رفتند

همراه نمایش آهنگهای مسحور کننده ای هم می نواختند که بی اختیار

ماهیهای کوچولو را به طرف دهان کوسه ها می کشاند

در آنجا بی تردید مذهبی هم وجود داشت

که به ماهیها می آ موخت

"زندگی واقعی در شکم کوسه ها آغاز می شود"



برتولت برشت

همیشه

من همیشه تورا میبینم مثل نور

میبویم مثل هوا

وتوچون خون درمن جاری هستی...

افسی

امروز

امروز دست گیر که فردا
از دست رفته است
انسان خسته‌ای که نجاتش به دست توست

فریدون مشیری

نبودن تو

نبودن تو

فقط نبودن تو نیست
نبودن خیلی چیزهاست
کلاه روی سرمان نمی‌ایستد
شعر نمی‌چسبد پول در جیبمان دوام نمی‌آورد
نمک از نان رفته
خنکی از آب
ما بی‌تو فقیر شده‌ایم !


رسول یونان

من در تو

من در تو می تو می دوم

یا تو در من؟

من در تو آتش می گیرم

یا تو در من می سوزی؟

من در تو آب می شوم؟

...یا تو در من می باری؟

هر چه هست

آمدنت را به فال نیک گرفته ام

بلبلی برگ گلی

عباس معروفی



شوق رسیدن

زندگی شوق رسیدن به همان
فردایی است، که نخواهد آمد

تو نه در دیروزی، و نه در فردایی
ظرف امروز، پر از بودن توست


سهراب سپهری

مي‌داني

مي‌داني از وقتي دلبسته‌ات شده‌ام


همه جا

بوي پرتقال و بهشت مي‌دهد ؟

هرچه مي‌کنم

چهار خط براي تو بنويسم

......مي‌بينم واژه‌ها

...خاک بر سر شده‌اند

هرچه مي‌کنم

چهار قدم بيايم

تا به دست‌هات برسم

زانوهام مي‌خمد .

نه اين‌که فکر کني خسته‌ام ،

نه اين‌که تاب راه رفتن نداشته باشم

نه ...

تا آخرش همين است

نگاهت

به لرزه‌ام مي‌اندازد ...



عباس معروفي