عاشـق شـدن مـن

هـر چیـز را هـم
کـه تقصـیر مـن بینـدازی ،
عاشـق شـدن مـن
تقصـیر توسـت .

عبــاس معـــروفی

پیله‌ی شعر

«پیله‌ی شعر»

برای مجله شعر نمی‌نویسم
در شبِ شعرها شرکت نمی‌کنم،
به نگاهِ منتقدها اهمیت نمی‌دهم
پیله‌ای از شعر می‌بافم دورِ خود
بی‌آرزوی پروانه شدن
و در سلول خود ساخته می‌میرم
به امید آن‌که ابریشمش
شالی شود
بر شانه‌های تو! 

یغماگلرویی
از مجموعه شعر «باران برای تو می‌بارد» / نگاه 1392

عطر تو

هرچه از تو جا ماند
در گلدان خانه کاشتم
حالا هرچه بروید
عطر تو را می دهد

اشکان پناهی

چشمانش

روزنامه ها
از "تو نوشتند :
باز چشمانش قربانی گرفت. . .

ایمان سیدی

به راه بادیه رفتن به

مرگ در نمی زند

مرگ در نمی زند
کلید می اندازد
مرگ اگر در بزند
که مرگ نیست
حتما مامور مالیات است
و یا پستچی و یا مهمان...
او چهره ای محو دارد
و در گلویش...
مردگان سرفه می کنند


رسول یونان

تو

تو زیباترین میدانِ شهری
اما هیچکس
مثل من بلد نیست
دورت بگرده ...

توحید هجرتی

امشب

وصـــلم کــن بــه مــوهـات

وصـــلم کــن بــه مــوهـات
مــثــل سـنـجـاقـی کـه دوسـتـش داری
مــــن
جـــز بـا ایـن شـراب
مـــســـــت نـمـی شـــوم

نـــگـار الـــهـی
شعر ، چشم سوم من است

داستانهایی ساده برای ما/ الاغ پیر

کشاورزی الاغ پیری داشت كه یك روز اتفاقی به درون یك چاه ،
بدون آب افتاد. كشاورز هر چه سعی كردنتوانست الاغ را از درون چاه ،
بیرون بیاورد. پس برای اینكه حیوان بیچاره زیاد زجر نكشد،
كشاورز و مردم روستا تصمیم گرفتند چاه را با خاك پر كنند ..
تا الاغ زودتر بمیرد و مرگ تدریجی او باعث عذابش نشود.
مردم با سطل روی سر الاغ خاك می ریختند اما الاغ هر بار ،
خاك های روی بدنش را می تكاند و زیر پایش می ریخت ،
و وقتی خاك زیر پایش بالا می آمد، سعی می كرد روی ،
خاك ها بایستد.روستایی هاهمینطور ،
به زنده به گور كردن ،الاغ بیچاره ادامه دادند ..
و الاغ هم همینطور به بالا آمدن ادامه داد،تا اینكه به لبه چاه رسید..
و در حیرت کشاورز و روستائیان از چاه بیرون آمد..
...
دوست من :مشكلات،مانند تلی ازخاك برسرما می ریزند..
وما همواره دو انتخاب داریم:
اول اینكه اجازه ندهیم مشكلات ما را زنده به گور كند..
و دوم اینكه از مشكلات سكویی بسازیم برای صعود!
اگراز مشکلات برای بالا آمدن و رشد مان استفاده نکنیم ,
در چاههای زندگی گرفتارخواهیم شد...

آترود

این همه

من مشتاقم

من مشتاق شمردن بوسه‌های توام
و زاری آب در لیوانی
که به لب‌های تو فکر می‌کند.

شمس لنگرودی
بخشی از یک شعر

حالا که تو رفته یی

حالا که تو رفته یی می فهمم
دست های تو بود
که به نان طعم می داد
پنیر را به سفیدی برف می کرد
و روز می آمد و سر راهش با ما می نشست.
حالا که تو رفته یی
و ملال غروبی نان را قاچ می کند
و برگ درختان
به بهانۀ پاییز
ناپدید می شوند.

شمس لنگرودی
و عجیب که شمس ام می خوانند

پروانه

پروانه ها هم گاهی برای رسيدن
صبر نمی كنند؛
ديوانه وار ميسوزند...
و تن به دست آتش
می سپارند!
كه سوختن
گاهی؛
راه بهتريست
برای رهايی ...
و درد شايد
جلای روح خسته ايست
كه سالها برای پرواز
دست از زمين كشيده است

راوک احمدی
فقط یک اشتباه

غروب است